De onverwachte steun
“Ik trok mezelf terug en verloor daardoor veel contacten.” Hulp zoeken durfde Jeroen niet. Toen hij niet meer verscheen bij zaalvoetbal, merkte zijn team dat er iets mis was. Ze lieten het er niet bij zitten: steeds opnieuw stonden ze voor zijn deur, soms om te vragen hoe het ging, soms om hem voorzichtig uit te nodigen.
“Ze begrepen niet alles van wat er in me omging, maar ze gaven me iets wat geen behandelaar of protocol ooit had kunnen bieden: een veilige context om weer te beginnen.” Uiteindelijk ging Jeroen met hen in gesprek. Voor het eerst in maanden durfde hij zijn appartement uit om te gaan trainen, wetende dat er altijd iemand was die hem naar huis zou brengen als het niet ging. Die kleine, praktische gebaren doorbraken het domino-effect van angst en paniek. Blijven aankloppen, blijven uitnodigen, blijven zien. Langzaam werd de wereld buiten weer toegankelijk.